Teleangiektazja to mała, twarda poszerzona żyłka śródskórna. Bardzo często jest ona pierwszą, widoczną zmianą w przewlekłej niewydolności żylnej kończyn dolnych. Może występować pojedynczo, jednakże z czasem powstają skupiska teleangiektazji przypominające pajęcze sieci lub korony drzew. Ponadto tego typu zmiany zazwyczaj pojawiają się symetrycznie na obu kończynach.
Kolor teleangiektazji może być różny. Najczęściej przybierają one czerwonawy odcień, ale można też spotkać zmiany w kolorze różowym, bordowym czy niebieskim. Poza tym żyłki posiadają średnicę od 0,1 do 0,4 mm oraz głębokość około 0,4 mm.
Można wyróżnić dwa rodzaje teleangiektazji - pierwotną oraz wtórną. Teleangiektazja pierwotna, nazywana też samoistną, wiąże się z pojawianiem się zmian ze względu na wrodzone choroby skóry lub narządów wewnętrznych. Teleangiektazja wtórna (nabyta) dotyczy oddziaływania różnych czynników zewnętrznych, skórnych dolegliwości i innych ogólnych chorób. Może być również wynikiem urazu. Poza tym wyróżnia się także teleangiektazję izolowaną (bez towarzyszących żylaków i innych objawów niewydolności żylnej) oraz związaną z niewydolnym naczyniem odżywczym lub żylakiem.
Częstotliwość występowania teleangiektazji wzrasta z wiekiem. Dotyczy ona aż 41% kobiet po 50 roku życia. Poza tym o wiele częściej problem ten dotyka pań niż mężczyzn. W wielu przypadkach nie wiąże się on z niewydolnością żylną - zazwyczaj jest jedynie kwestia natury estetycznej.
Do przyczyn teleangiektazji zalicza się czynniki zewnętrzne oraz wewnętrzne. Do pierwszej grupy należą: ciężkie obrażenia pourazowe, ciężki wysiłek fizyczny, spożywanie alkoholu, palenie papierosów, częste wahania temperatury, promieniowanie ultrafioletowe i radioaktywne. Czynniki wewnętrzne obejmują natomiast:
- choroby wątroby,
- ciąża,
- cukrzyca,
- otyłość,
- zaburzenia hormonalne,
- choroby autoimmunologiczne,
- predyspozycje genetyczne,
- przyjmowanie niektórych leków.
Teleangiektazji nie powinno się lekceważyć, ponieważ zwykle stanowi ona pierwszy objaw zaburzeń powierzchownego lub głębokiego układu żylnego. Leczenie tej przypadłości polega na zmniejszeniu wpływu przyczyn, które spowodowały powstawanie zmian. Zaleca się optymalizację pielęgnacji skóry, zastosowanie filtrów przeciwsłonecznych i wzmocnienie ściany naczyń za pomocą specjalnych leków przepisanych przez dermatologa. Obecnie jednak najczęściej stosuje się innowacyjne rozwiązania, takie jak laseroterapia. Dzięki użyciu lasera (barwnikowego lub arganowego) dochodzi do termicznej koagulacji naczyń. W przeciwieństwie do metod chirurgicznych leczenie laserem nie pozostawia żadnych blizn, a okres rehabilitacji jest minimalny. Ponadto częstotliwość zabiegów i czas ekspozycji lasera określa się w oparciu o indywidualny stan zdrowia pacjenta.
