Brodawka łojotokowa to najczęściej spotykana, łagodna zmiana nowotworowa, która zwykle pojawia się w obrębie tułowia po 30, roku życia. Poza tym o wiele częściej dotyczy ona mężczyzn, a pochodzenie tej dolegliwości jest nieznane. Istnieje jednak kilka czynników, które predysponują do powstawania brodawek łojotokowych. Należą do nich przede wszystkim wiek, uwarunkowania genetyczne oraz schorzenia z towarzyszącym zaburzeniem rogowacenia skóry lub wytwarzania sebum.
Brodawka łojotokowa charakteryzuje się okrągłą, grudkową i wypukłą naroślą, a na wierzchu zmiany widoczne są liczne zagłębienia, w których znajduje się sebum i zrogowaciały naskórek. Ponadto brodawki w dotyku są chropowate. Początkowo nie osiągają zbyt dużych rozmiarów i mają jasnobrązową, zbliżoną do koloru skóry barwę. W późniejszym czasie przeistaczają się w większe narośla o żółtawym lub brunatnym odcieniu. Rzucają się w oczy i są dobrze odgraniczone od otoczenia. Nie towarzyszą im za to żadne dolegliwości bólowe. Wyjątkiem są sytuacje, w których zostaną one podrażnione.
W diagnostyce istotne jest różnicowanie brodawki łojotokowej ze zmianami złośliwym, takimi jak czerniak czy nowotwór podstawnokomórkowy, gdyż wyglądem są one do siebie bardzo zbliżone. Na szczęście istnieje kilka cech wskazujących na łagodny charakter zmiany skórnej. Są to:
- brak krwawienia z brodawek,
- brak dolegliwości bólowych,
- brak pieczenia zmian skórnych,
- brak nagłego rozrostu zmian,
- równomierne zabarwienie brodawek,
- wyraźne odgraniczenie zmian od reszty skóry.
Choć brodawki łojotokowe to zmiany skórne o łagodnym charakterze, dla wielu osób stanowią one problem estetyczny. Ponadto zawsze warto w takim przypadku udać się na wizytę do dermatologa, aby wykluczyć występowanie zmian złośliwych i ewentualnie wdrożyć odpowiednie postępowanie. Specjalista może zalecić także usunięcie brodawek łojotokowych. Natomiast duże, gwałtownie powiększające się zmiany wymagają szybkiej interwencji lekarskiej. Mogą one bowiem wskazywać na obecność choroby nowotworowej.
Istnieje wiele sposobów usuwania brodawek. Jednym z rozwiązań są środki farmakologiczne zawierające kwas salicylowy, które posiadają działanie złuszczające. Tego typu leczenie jest jednak długotrwałe i nie zawsze skuteczne. Stosuje się również krioterapię, która polega na zamrażaniu brodawek przy pomocy ciekłego azotu. Zamrożona brodawka obumiera i po pewnym czasie samoistnie odpada. Wadą tej metody jest jednak możliwość pozostawienia blizn. Inne rozwiązanie stanowi elektrokoagulacja, która polega na niszczeniu brodawek przy użyciu zmiennego prądu. Przyczynia się on do cięcia i koagulacji białek, z których zbudowane są brodawki. Metoda ta wymaga miejscowego znieczulenia. Podobnie jest w przypadku laseroterapii, która doprowadza do obumarcia brodawki za pomocą lasera. Zabieg ten jest mało inwazyjny oraz mało bolesny. Może pozostawiać bliznę na ciele, jednakże jest ona praktycznie niewidoczna. Dlatego też w przypadku chęci usunięcia brodawki, najlepiej wybrać skuteczną laseroterapię.
